Stelina

Κάπου στη μέση της ιστορίας

2011-10-10T10:34:00.003+03:00

... και ρίχνεις το βλέμμα και δεν σε κοιτούν
και μιλάς και κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά
και φωνάζεις και κανείς δεν σ' ακούει
και φεύγεις για τον κόσμο σου και σου λένε... πού χάθηκες ρε?

και ξυπνάς με χαμόγελο και στο παίρνουν
και δείχνεις τα αστέρια και κανείς δεν σε βλέπει
και ανοίγεις την ψυχή σου, το τελευταίο σου βήμα
και στην κλείνουν με φερμουάρ, σαν ακατάλληλα ντυμένη
και γκριζάρουν τα μάτια σου και σου λενε... όλα καλά?

και κρυώνεις και κανείς δεν σ'αγγίζει
και βουρκώνεις και γρήγορα το κρύβεις
και νιώθεις σαν κλόουν σε αποκριάτικο πάρτυ
και πας στο μπάνιο να ξεσπάσεις το δάκρυ και σου λένε.. sorry άλλος.

και ρωτάς και δεν σου απαντούν
και εξαντλέισαι και δεν σε φορτίζουν
και σηκώνεις το χέρι σου, κανείς δεν σε τραβάει
και δύσκολα, ακούς τη φωνή σου βουβή και σου λένε... πιο δυνατά δεν ακούγεσαι.

Παύση.
Χέρια στο πάτωμα.
Τα νιώθεις βαριά.
Τα μάτια σου λίγο πρημσένα.
Ησυχία.
Μόνο την ανάσα σου ακούς.
Κλείνεις τα μάτια.
Το σώμα σου πάντα θα αναπνέει, ανεξάρτητα.
Αυτό θα κάνεις κι εσύ.
Φεύγεις για τους κόσμους σου.
Κάτι φωνές ακούς από μακριά.
Κάποιος κλαίει.
Λυγίζεις.
Χαμόγελο γαλήνιο.

Του λες :
- Δεν πειράζει να χάνεσαι.
- Ελπίζω να είσαι καλά.
- Συγνώμη που άλλος δεν σταμάτησε.
- Δεν χρειάζεται να μιλήσεις.

Σε αγγίζει.
Ζεσταίνεσαι..

Ο κόσμος είναι κατά έναν άνθρωπο καλύτερος.
Δεν είναι υπέροχο αυτο?

Χωρίς τίτλο

2010-11-10T12:47:00.003+02:00

06-12-2008, Εξάρχεια
Ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβολεί και σκοτώνει τον 16χρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Τις επόμενες ημέρες οι πορείες και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συγκλονίζουν την Αθήνα. Η εικόνα του κατεστραμμένου κέντρου κάνει τον γύρο του κοσμου.

22-12-2008, Άνω Πετράλωνα
Άγνωστοι επιτίθενται με βιτριόλι εναντίον της Βουλγάρας συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα.

23-12-2008, Γουδή
Άγνωστοι ανοίγουν πυρ ενάντια σε μια κλούβα της αστυνομίας.

05-01-2009, Εξάρχεια
Στη συμβολή των οδών Κουντουριώτη και Ζαΐμη άγνωστοι πυροβολούν και τραυματίζουν τον 21χρονο αστυνομικό Διαμαντή Μαντζούνη.

19-10-2009, Παγκράτι
Δύο μεγάλες ομάδες πλακώνονται στο ξύλο και τα κάνουν όλα γης μαδιάμ. Τα ραδιόφωνα και τα sites μιλούν "για άτομα του αναρχικού χώρου". Στη συνέχεια αποδεικνύεται πως ήταν ένα συνηθισμένο ραντεβού των παναθηναϊκών και ολυμπιακών χούλιγκαν.

27-10-2009, Αγία Παρασκευή
Η πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση ΟΠΛΑ πραγματοποιεί επίθεση με Καλάσνικοφ στο αστυνομικό τμήμα Αγίας Παρασκευής με αποτέλεσμα να τραυματιστούν πέντε αστυνομικοί και ένας πολίτης.

09-01-2010, Σύνταγμα
Εξερράγη βόμβα μπροστά από τη Βουλή των Ελλήνων. Ο πολιτικός κόσμος δηλώνει πως στόχος είναι η δημοκρατία.

24-02-2010, Εξάρχεια
Άγνωστος με ξυρισμένο κεφάλι πετάει μία χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστατών στην οδό Τσαμαδού.

10-03-2010, Δάφνη
Νεκρός πέφτει από συμπλοκή με την αστυνομία ο αναρχικός τρομοκράτης Λάμπρος Φούντας.

11-03-2010, Μαρούσι
Στο ντέρμπι των "αιωνίων" και λίγο πριν τη φάση του γκολ μια κροτίδα ακρωτηριάζει δύο δάχτυλα από το χέρι της υπαλλήλου ασφαλείας. Στην απολογία της, η διοίκηση του Παναθηναϊκού ισχυρίστηκε πως η άτυχη κοπέλα έχασε μισό νύχι.

28-03-2010, Πατήσια
Βόμβα τοποθετημένη στα σκουπίδια διαμελίζει 15χρονο Αφγανό που έψαχνε τροφή. Ελαφρά τραυματίζονται η μητέρα του και η δεκάχρονη αδερφή του.

10-04-2010, Ερμού
Μια ομάδα ανθρώπων που πιστεύει βαθύτατα ότι η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, επιτέθηκε με καδρόνια στους μικροπωλητές στην οδό Ερμού. Κανείς και ποτέ δεν παρενέβη.

24-04-2010, Μαρούσι
Στον τελικό κυπέλλου οι οπαδοί πλακώνονται στις τάφρους του ΟΑΚΑ. Τον "χορό" σέρνουν οι υπεύθυνοι ασφαλείας του γηπέδου.

05-05-2010, Σύνταγμα
Κατά τη διάρκεια της μεγάλης πορείας των συνδικάτων, άγνωστοι πετούν βόμβες μολότοφ στο υποκατάστημα της Marfin στην οδό Σταδίου. Από την πυρκαγιά που προκλήθηκε τρεις άνθρωποι πεθαίνουν από ασφυξία, μεταξύ αυτών μία έγκυος γυναίκα.

13-05-2010, Κορυδαλλός
Μεγάλη έκρηξη σημειώθηκε έξω από τον τοίχο των φυλακών.

25-06-2010, Κατεχάκη
Δέμα-βόμβα σκοτώνει τον Γιώργο Βασιλάκη, υπασπιστή του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στον έβδομο όροφο του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

19-07-2010, Ηλιούπολη
Δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια, στο σπίτι του. Συνολικά 13 σφαίρες σε διάφορα σημεία του σώματός του, δέχθηκε ο 37χρονος δημοσιογράφος ενώ στον τόπο της επίθεσης συγκεντρώθηκαν 16 κάλυκες.

02-11-2010, Παγκράτι
Έκρηξη, που αφορά την υπάλληλο της εταιρείας ταχυμεταφορών, στα χέρια της οποίας έσκασε δέμα με εκρηκτικό μηχανισμό. Την κατηγορία της συγκρότησης και ένταξης σε μη κατονομαζόμενη τρομοκρατική οργάνωση αντιμετωπίζουν, μεταξύ άλλων, ο 22χρονος Παναγιώτης Αργυρού και ο 24χρονος Γεράσιμος Τσάκαλος σύμφωνα με την ποινική δίωξη.

02-11-2010
Τα στοιχεία πέντε καταζητούμενων έδωσε η ΕΛ.ΑΣ. Θεωρούνται πρόσωπα-κλειδιά για τη δράση της οργάνωσης "Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς" και για το μπαράζ των επιθέσεων με τα δέματα. Φέρονται να ενεργοποιήθηκαν μετά τον Δεκέμβριο του 2008. Οι δύο εξ' αυτών, αδέλφια, είχαν προσωπική σχέση με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, που έπεσε νεκρός από τις.....

Σημείωση : Τα άρθρα έχουν αναρτηθεί από την εφημερίδα Lifo(1-07-2010) και από τα sites: enet.gr, newsit.gr, tovima.gr

--------------------------------------------
Όλα αυτά, θα μπορούσαν να χωρέσουν σε μία ταινία?
ευτυχώς, όχι
Θα μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα μυαλό?
δυστυχώς, ναι.

There is something terribly wrong with this country, isn't there?
V

Σκηνή: 11 Λήψη: 8 Ώρα: 20:08

2010-06-08T21:54:00.004+03:00

Παράθυρο. Κι απ' έξω μια κορομηλιά έτοιμη να σκάσει το μπουμπουκάκι της.
Zoum-out στο γκρίζο δωμάτιο. Ξυπνάει απότομα. Zoom στην μίκρυνση της κόρης του ματιού του. Τώρα χτυπάει το ξυπνητήρι με τη συνοδεία μιας χαλαρής μουσικής. 8 η ώρα. Το κλείνει απαλά. Ξεφυσάει. Από πίσω ξεκινάει να παίζει η εισαγωγή της καμπάνας στο High Hopes. Με το που μπαίνει το μπάσο, κάνει την κίνηση να σηκωθεί, πατάει απαλά στο πάτωμα τις πατούσες του. Σηκώνεται τελικά και έτσι όπως κατευθύνεται προς το μπάνιο βλέπεις τα ρούχα του αυστηρώς διαλεγμένα και τοποθετημένα πάνω στην καρέκλα του γραφείου, είναι για να σου δώσει να καταλάβεις πως αφιέρωσε χρόνο για τα ρούχα του, έχει σκεφτεί σοβαρά αυτή τη μέρα. Νομίζω δεν κρατιόταν άλλο.
Ετοιμάζεται, ταΐζει το σκύλο, κλειδώνει, μπαίνει στο αυτοκίνητο. Zoum στο κλειδί που γυρνάει, πατάει το play και το First Rendez-vous ξεκινάει, για να μην του θυμίζει ότι βρίσκεται ακόμη στην κίτρινη πόλη.
Βγαίνει απ' τον νομό, ακολουθάει τις πινακίδες προς Λαμία. Βάζει, εσκεμμένα, κομμάτια με επαναληπτικότητα, με αργή αποκορύφωση, για να θυμίζει στο υποσυνείδητό του να πηγαίνει πιο γρήγορα.
Καθώς αυξάνει η ταχύτητα του αυτοκινήτου, αυξάνει και της καρδιάς του.
Δεν μπορεί να αναπνεύσει, ώσπου περνά την πράσινη πύλη των Τεμπών.
Ω, πρέπει να βάλει κάποιο έγχορδο. Και ο Yo yo Ma κάνει την εμφάνισή του παίζοντας Morricone. Βλέπεις το φρύδι να συνοφρυώνεται, του 'ρχεται να δακρύσει απ' την ομορφιά του τοπίου.
Παίρνει τη γνώριμη έξοδο, στην εποχή των άνθεων ήρθε.
Βρίσκει τη μυστική παραλία τους, παίρνει το πορσελάνινο βαζάκι και βγαίνει από το αυτοκίνητο.
Πιο αργές κινήσεις τώρα.
Ένα οικείο αεράκι τον αγκαλιάζει. Ανοίγει το βαζάκι κι οι στάχτες ξεχύνονται τσαχπίνικα στον καθρέφτη του ουρανού.
Μια ροζ πεταλουδίτσα του κάνει νάζι και της κλείνει το μάτι.
- Τους χαιρετισμούς μου στον ορίζοντα σου, της λέει. - Σ' αγαπώ.
Μπαίνει το Now We Are Free.
Zoum-out.
Pause.
Stop.
- The End -

2010-05-28T16:49:00.002+03:00

Η επιστολή αυτή στάλθηκε με αφορμή την Δήλωση του Μιχάλη Χατζηγιάννη, πως, με τα λεγόμενά του, η έντεχνη αντιπροσωπεία , εκλεισε. Με άλλα λόγια ,ήθελε να πει πως δεν υπάρχει πια έντεχνο σήμερα.
Ο Πάνος Κατσιμίχας, ενας τραγουδιστής ο οποίος έβαλε το στίγμα του εδώ και 20 και πλέον χρόνια στο έντεχνο τραγούδι, απάντησε στον Μιχάλη Χατζηγιάννη, στέλνοντας μια επιστολή, έτσι όπως τη δημοσίευσε το 7 της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.

"Αγαπητό Επτά,
Διάβασα τις προάλλες τη συνέντευξη του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη
και ανατρίχιασα. Ξαφνικά ένα νεαρό παιδί, εκφράζοντας τη φθήνια, την
αγραμματοσύνη και το θράσος της εποχής, βγαίνει ύστερα από δύο - τρεις
επιτυχημένες σεζόν σαν φουσκωμένο κοκοράκι και επαίρεται ασύστολα. Θύμα
των μέσων που τον ανέδειξαν και τον παρέσυραν και επικίνδυνο παράδειγμα
για όλα τα νέα παιδιά που τον θαυμάζουν και τον παρακολουθούν.
Και τι δεν είπε το παιδί: "Δεν έχω ανάγκη κανέναν", δεν με βοήθησε
κανείς, "τα κάνω όλα μόνος μου", "δε με ενδιαφέρει τίποτα" κ.λ.π. Και σαν
να μην έφταναν αυτά, πατάει και την πεπονόφλουδα του έμπειρου
δημοσιογράφου περί "ανυπόταχτων οπαδών του εντέχνου" που απέρριψαν το
Μιχάλη και τρελαίνεται ο Μιχάλης και υπογράφει με τη βαριά θανατική του καταδίκη του μίζερου και δυσνόητου "έντεχνου τραγουδιού" και συνεχίζει
την ξέφρενη πορεία του προς τη δόξα της "σκεπτόμενης ποπ" Καινούργιο
είδος αυτό. Δική του ανακάλυψη.

Επειδή όλο αυτό το "κόλπο" είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό και εντελώς
επικίνδυνο, μπαίνω στον κόπο να τον ρωτήσω:

Ξέρεις που βρίσκεσαι Μιχάλη; Ξέρεις για τι πράγματα μιλάς ακριßώς;

Ξέρεις ποιοι χύσανε ιδρώτα και αίμα 20 χρόνια τώρα, για να
δημιουργήσουν από το τίποτα αυτό το τεράστιο συναυλιακό κοινό που γεμίζει
τα καλοκαιρινά γήπεδα και θέατρα;

Ξέρεις πάνω στις πλάτες ποιων πας τα καλοκαίρια και παριστάνεις
τον κούκλο και θησαυρίζεις;

Θα σου το πω εγώ, για να το μάθουν και οι υπόλοιποι του στιλ σου, αλλά κι
αυτοί που εκτρέφονται μαζικά στα ορνιθοτροφεία των reality shows και είναι
έτοιμοι να βγουν και να διαστρέψουν τα μυαλά των πιτσιρικάδων:

Οι "έντεχνοι" και το "έντεχνο" που με τέτοιο θράσος βγαίνεις και φτύνεις,
αυτοί οι ίδιοι είναι που άνοιξαν το δρόμο της συναυλίας και των μεγάλων
ακροατηρίων. Αυτοί υπερασπίζονται εδώ και είκοσι τόσα χρόνια το ελληνικό
τραγούδι και την αξιοπρέπεια του δημιουργού, αν αυτά σου λένε κάτι.

Σε τι σε πείραξε εσένα άραγε το "έντεχνο" (όπως το ονομάζουν οι διάφοροι
αγράμματοι); Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να το αποκαλείς μαγαζί" και
"αντιπροσωπεία"; Μήπως το μπέρδεψες με τα μαγαζιά που δουλεύεις;

Δεν έχω τίποτα μαζί σου προσωπικά, όμως, κάποιος πρέπει να σου πει, ότι,
θέλεις δε θέλεις, είσαι παράδειγμα για πολλούς πιτσιρικάδες, οπότε πρέπει
να σκέφτεσαι πριν να μιλήσεις.

Παρεπιπτόντως, μήπως θυμάσαι μια συναυλία που δώσαμε με τον Χάρη στη Λευκωσία το 1996; Τη διοργάνωσε ο Προσφυγικός σύλλογος ΠΑΕΚ Κερύνεια και μάζεψε γύρω στις 10.000 άτομα. Πριν από μας τραγούδησες εσύ. Ένα παιδάκι
17 ετών, σεμνό και μαζεμένο, με υπέροχη φωνή, ντυμένο και κουρεμένο κατ' εικόνα και ομοίωση του Γ. Νταλάρα. Κάποιος ήρθε μ' ένα δίσκο demo και
παρακάλεσε να τον ακούσουμε και να βοηθήσουμε αν μπορούμε το
Μιχάλη. Είσαι σίγουρος ότι δεν είχες, ούτε έχεις ανάγκη από κανέναν και ότι τα ξέρεις
όλα; Και τότε, το βραβείο για την κατηγορία "έντεχνο τραγούδι" γιατί το
παρέλαβες στα Αρίων, αφού η "αντιπροσωπεία έκλεισε"; Επειδή σου άρεσε το νάιλον αγαλματάκι;
Aκουσε λοιπόν φιλαράκο δυο πράγματα και τελειώνω:

Πρώτον, μη μιλάς πολύ και απλώς τραγούδα με την όμορφη φωνή σου
τα παιδικά σου τραγουδάκια. Είναι αναμφισβήτητα γλυκύτατα και χρήσιμα.
Αλλιώς τι θα χόρευε η επτάχρονη κόρη μου στα πάρτι με τις φίλες της;

Δεύτερο και σπουδαιότερο: Ξεκαβάλησε το καλάμι, γιατί αν φυσήξει
κανένας αέρας και το γυρίσει από οριζοντίως, κάθετα, θα έχεις σοβαρό
πρόβλημα. Έχεις πολύ δρόμο και πολλή δουλειά ακόμα μπροστά σου. "Ήσουνα μικρός για τέτοια ανοίγατα". Μάθε να σέβεσαι την πνευματική ζωή του τόπου που σε φιλοξενεί και σου δίνει ψωμί να φας. Τώρα μίσησε με ελεύθερα ή
κάτσε και σκέψου."

Πάνος Κατσιμίχας

Αποκορύφωση

2010-05-08T14:21:00.002+03:00

Έχω τόσα πράγματα στο μυαλό μου, δεν ξέρω από πού έρχονται και από πού μπαίνουν. Ξέρω όμως ότι είναι τόσο κοντά στην ύπαρξή μου και στη σκέψη μου που θέλω να τα βγάλω.
Αλλά δεν ξέρω πως.
Πόσο τυχεροί είναι οι ζωγράφοι, οι γλύπτες, οι συγγραφείς, οι ποιητές... Έχουν αυτό το χάρισμα να σου δείχνουν.
Ένας φωτογράφος με μια εικόνα, χωρίς τρικ, χωρίς συναισθηματισμούς, τόσο ζωντανή που βλέπεις τους πόρους απ' το δέρμα.
Μια ζωγραφιά, καταθλιπτική, χωρίς δεύτερη σκέψη, η μπλε περίοδός του και είναι ήδη μια ίντσα πιο ελεύθερος.
Ούτε που μπορεί να χωρέσει το μυαλό μου τη δύναμη που κρύβει αυτή η ίντσα.
Ένα νεύμα στο βλέμμα ενός ηθοποιού και το 'πιασες το νόημα.
Μια ατάκα σεναρίου, ένα πλάνο άκυρο, μια ασήμαντη λεπτομέρεια πίσω από το βασιλιά, focus στη γωνία και ένα ανεξήγητο θαυμαστικό.
Ένα μικτό θολωμένο χρώμα, πολλά χρώματα, ασπρόμαυρη, ζωντανή εικόνα, σκυφτό βλέμμα, σταγόνα σάλιου που ακουμπάει στο μικρόφωνο, μια νότα ξεκούρδιστη, ένα κόμμα.
Τόσο μικρό.
Τόσο απλό.
Τόσο αντίθετο απ' το ασήμαντο ρεαλιστικό.
Ένας ολόκληρος φανταστικός κόσμος και όλος συσσωρεύεται σ' αυτή τη λεπτομέρεια, ένα κόμμα.
Τόσοι πολλοί τρόποι, μια ανάσα.
Αυτό είναι που θαυμάζω.

2010-02-03T21:32:00.002+02:00

Κάθομαι και γράφω. Τι γράφω?
Έχω ένα δίλημμα στο μυαλό μου.
Να γράψω την ποίηση που θα ήθελα να ζήσω ή ζήσω την ποίηση που θα ήθελα να γράψω?
Κάθε μαζοχιστικό μυαλό έχει την τάση να φέρνει μονίμως ερωτήματα που κυρίως το ίδιο δεν μπορεί αλλά κυρίως δε θέλει να απαντήσει.
Ο έρωτας μου μου είπε ότι το μυαλό μου είναι ζούγκλα, η λογική μου ότι είμαι υπερβολική και η ελπίδα ότι γεννήθηκα σε λάθος εποχή. Η απογοήτευση κάθεται και ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.
Ο έρωτας την εξαφανίζει.
Ένα κρύο αεράκι μπαίνει ξαφνικά, καθαρίζει τα πάντα.
Εγώ το άνοιξα το παράθυρο.
Δεν ήξερα, δεν σκέφτηκα τι θα γίνει, απλά
το άνοιξα..

2010-01-18T19:38:00.001+02:00

Ακριβέ μου

Μονάκριβε μου,

ένα να πω.

Μη γίνεις θύμα ποτέ.
Γιατί θα γίνεις και θύτης.

Θύτης μη γίνεις.

Ύμνος στη μουσική

2009-12-14T23:29:00.004+02:00

Μουσική στο μυαλό μου
μια νυχιά στη μαύρη εικόνα της ρουτίνας μου
Ήχος κομματιασμένων ελπίδων
παραφωνία μιας καλόστρωτης ευτυχίας
Επαναλήψεις των ρυθμών
σαν χτύποι της καρδιάς μου
Οι άνεμοι της νότας
σαν τα μεσημέρια της ψυχής μου
Τίποτα σ'αυτόν τον κόσμο δεν είναι
όπως οι διακαείς μου πόθοι σχεδιασμένοι
πάνω στις φωνές τους.
Ίσως μια μέρα καταλάβουμε πως αυτή
είναι ο ήλιος της ψυχής μας,
η ανάμνηση των ονείρων μας,
η λύτρωση του δικού μας κυνηγητού.
Ίσως, λέω ίσως, επιτέλους αντιληφθούμε
πως αυτή είναι η κόνξα μας
στο ατράνταχτο ύφος των μεγάλων.

Η βροχή

2009-12-03T11:50:00.003+02:00

Ξέρεις, αγαπάω τη βροχή...

Για πολλούς λόγους. Για να ξεκινήσω, στη βροχή έζησα τη μοναδική εμπειρία που βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου. Μια Εμπειρία που με έχει στιγματίσει και θα την κουβαλάω για πάντα..έλα πιο κοντά να σου πω..σσσ...φίλησα τον έρωτα!
Περιττό βέβαια να περιγράψω τη σκηνή. Τα λόγια τις περισσότερες φορές βγάζουν τη χρυσόσκονη της μαγείας που περιβάλλει τις σκηνές. Είναι ας πούμε σαν τις πεταλούδες.
Αν φύγει η χρυσόσκονη από τα φτερά τους δεν μπορούν να πετάξουν,δεν μπορούν να ζήσουν.

Και τη δικιά μας θα την προστατέψω όσο μπορώ..

Ένας άλλος λόγος που αγαπάω τη βροχή είναι γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει ότι κλαίω.
Μπορώ να κλαίω άφοβα στους δρόμους όταν βρέχει.
Αντιλαμβάνεσαι τι προνόμιο είναι αυτό?
Δίνει και έναν τόνο ελευθερίας.

Την ξέρω καλά εγώ τη βροχή. Καταλαβαίνω πότε είναι θλιμμένη, πότε είναι χαρούμενη.

Μπορεί βέβαια να συμβαίνει και το αντίστροφο.

Οτιδήποτε λοιπόν αγαπάς έχει δύο πτυχές αντίθετες? Δεν θα ήθελα να πιστεύω σε κάτι τέτοιο. Αλλά η βροχή...είναι σαν άγγιγμα ηρεμίας, σαν τις μαυροντυμένες γιαγιάδες που σου ακουμπούν την πλάτη γλυκά και σου εύχονται καλό ταξίδι, σαν το τρέξιμο ενός μονόκερου, σαν ένα φιλί καληνύχτας, σαν ένα πέταλο από τριαντάφυλλο που μόλις έπεσε στη λίμνη..
Κάπως έτσι την νιώθω. Και κάπως έτσι θα ήθελα να με νιώθει κι αυτή.

Όλοι είμαστε σταγόνες μιας βροχής.
Κάποιες σταγόνες διαβρώνουν μνημεία και κάποιες άλλες δημιουργούν λίμνες.
Κάθε σταγόνα και ένα όνειρο.
Κάθε όνειρο κι ένα χρώμα.
Και η βροχή, αν δεις καλά, έχει ουράνιο τόξο.

Ξέρει καλά η βροχή τα μυστικά μου.

Μπορεί βέβαια να συμβαίνει και το αντίστροφο.

Ο αντάρτης

2009-11-25T22:43:00.003+02:00

Δέσμιος της φυλακής σας είμαι
μ'αντάρτης θε να γίνω.
Τη χαρά δε θα σας δώσω
τα λάθη μου δεν σβήνω.
Κάποτε μου 'πανε
νερό διαβόλου πίκρα
μα σαν το δοκιμάσεις
έχει άλλη γλύκα.
Γι'αυτο σας λέω φύγετε
για να μην καταραστώ
του κόσμου την ασχήμια σας
το έλεος να μην ενστερνιστώ.

2009-11-24T11:32:00.000+02:00

να γεμίζει η ψυχή μου νούφαρα,
η καρδιά μου καρδούλες,
τα όνειρά μου πεταλούδες
και να μου μένει η σκέψη σου
σαν τη γλύκα της σοκολάτας στα χείλη μου

μικροσκοπικό κειμενάκι που έστειλα στον έρωτα της ζωής μου
και ήθελα να είναι το πρώτο μου κείμενο.

Για να δούμε...

2009-11-23T21:28:00.000+02:00

Χμμμ...

Blog λες ε?
Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε πάρα πολύ να μπαίνω σε sites και να διαβάζω αυτά που έχουν γράψει αλλά δεν περίμενα να βρεθώ στην αντίστροφη θέση..κάτι νομίζω με τρομάζει και με τρομάζει πολύ..και ξέρω πως με τρομάζουν τα σχόλια που θα έγραφα εγώ για τον εαυτό μου.
Και κυρίως γιατί σε αυτήν την εποχή έχουμε συνηθίσει,και το λέω με την κακή της έννοια,
να παρατηρούμε τα λάθη και την ασχήμια των άλλων. Θέλω να πιστεύω πως δεν το κάνω στους άλλους αλλά το κάνω εγώ η ίδια στον εαυτό μου και νομίζω είναι εξίσου άσχημο.
Δεν φοβάμαι λοιπόν για τα σχόλια.
Αλλά πως να διατηρήσεις κάτι όταν έχεις ήδη μάθει να καταστρέφεις πριν καν δεις ολοκληρωμένη μία δημιουργία σου?
Όταν λοιπόν έρχονται τέτοιες σκέψεις στο μυαλό μου το μόνο σωστό πράγμα που έχω να κάνω είναι,όπως προανέφερα, να διαλύσω κάθε σκέψη, να καθαρίσω το μυαλό μου και να φροντίσω να περάσω καλά.

Έχω την εντύπωση βέβαια ότι θα είναι απολαυστικό το ταξίδι στην blogόσφαιρα.

So...η σκέψη λύτρωσης για σήμερα: μην ψαλιδίζεις τα όνειρά σου πριν τα διαμορφώσεις