Σκηνή: 11 Λήψη: 8 Ώρα: 20:08

Παράθυρο. Κι απ' έξω μια κορομηλιά έτοιμη να σκάσει το μπουμπουκάκι της.
Zoum-out στο γκρίζο δωμάτιο. Ξυπνάει απότομα. Zoom στην μίκρυνση της κόρης του ματιού του. Τώρα χτυπάει το ξυπνητήρι με τη συνοδεία μιας χαλαρής μουσικής. 8 η ώρα. Το κλείνει απαλά. Ξεφυσάει. Από πίσω ξεκινάει να παίζει η εισαγωγή της καμπάνας στο High Hopes. Με το που μπαίνει το μπάσο, κάνει την κίνηση να σηκωθεί, πατάει απαλά στο πάτωμα τις πατούσες του. Σηκώνεται τελικά και έτσι όπως κατευθύνεται προς το μπάνιο βλέπεις τα ρούχα του αυστηρώς διαλεγμένα και τοποθετημένα πάνω στην καρέκλα του γραφείου, είναι για να σου δώσει να καταλάβεις πως αφιέρωσε χρόνο για τα ρούχα του, έχει σκεφτεί σοβαρά αυτή τη μέρα. Νομίζω δεν κρατιόταν άλλο.
Ετοιμάζεται, ταΐζει το σκύλο, κλειδώνει, μπαίνει στο αυτοκίνητο. Zoum στο κλειδί που γυρνάει, πατάει το play και το First Rendez-vous ξεκινάει, για να μην του θυμίζει ότι βρίσκεται ακόμη στην κίτρινη πόλη.
Βγαίνει απ' τον νομό, ακολουθάει τις πινακίδες προς Λαμία. Βάζει, εσκεμμένα, κομμάτια με επαναληπτικότητα, με αργή αποκορύφωση, για να θυμίζει στο υποσυνείδητό του να πηγαίνει πιο γρήγορα.
Καθώς αυξάνει η ταχύτητα του αυτοκινήτου, αυξάνει και της καρδιάς του.
Δεν μπορεί να αναπνεύσει, ώσπου περνά την πράσινη πύλη των Τεμπών.
Ω, πρέπει να βάλει κάποιο έγχορδο. Και ο Yo yo Ma κάνει την εμφάνισή του παίζοντας Morricone. Βλέπεις το φρύδι να συνοφρυώνεται, του 'ρχεται να δακρύσει απ' την ομορφιά του τοπίου.
Παίρνει τη γνώριμη έξοδο, στην εποχή των άνθεων ήρθε.
Βρίσκει τη μυστική παραλία τους, παίρνει το πορσελάνινο βαζάκι και βγαίνει από το αυτοκίνητο.
Πιο αργές κινήσεις τώρα.
Ένα οικείο αεράκι τον αγκαλιάζει. Ανοίγει το βαζάκι κι οι στάχτες ξεχύνονται τσαχπίνικα στον καθρέφτη του ουρανού.
Μια ροζ πεταλουδίτσα του κάνει νάζι και της κλείνει το μάτι.
- Τους χαιρετισμούς μου στον ορίζοντα σου, της λέει. - Σ' αγαπώ.
Μπαίνει το Now We Are Free.
Zoum-out.
Pause.
Stop.
- The End -

Αποκορύφωση

Έχω τόσα πράγματα στο μυαλό μου, δεν ξέρω από πού έρχονται και από πού μπαίνουν. Ξέρω όμως ότι είναι τόσο κοντά στην ύπαρξή μου και στη σκέψη μου που θέλω να τα βγάλω.
Αλλά δεν ξέρω πως.
Πόσο τυχεροί είναι οι ζωγράφοι, οι γλύπτες, οι συγγραφείς, οι ποιητές... Έχουν αυτό το χάρισμα να σου δείχνουν.
Ένας φωτογράφος με μια εικόνα, χωρίς τρικ, χωρίς συναισθηματισμούς, τόσο ζωντανή που βλέπεις τους πόρους απ' το δέρμα.
Μια ζωγραφιά, καταθλιπτική, χωρίς δεύτερη σκέψη, η μπλε περίοδός του και είναι ήδη μια ίντσα πιο ελεύθερος.
Ούτε που μπορεί να χωρέσει το μυαλό μου τη δύναμη που κρύβει αυτή η ίντσα.
Ένα νεύμα στο βλέμμα ενός ηθοποιού και το 'πιασες το νόημα.
Μια ατάκα σεναρίου, ένα πλάνο άκυρο, μια ασήμαντη λεπτομέρεια πίσω από το βασιλιά, focus στη γωνία και ένα ανεξήγητο θαυμαστικό.
Ένα μικτό θολωμένο χρώμα, πολλά χρώματα, ασπρόμαυρη, ζωντανή εικόνα, σκυφτό βλέμμα, σταγόνα σάλιου που ακουμπάει στο μικρόφωνο, μια νότα ξεκούρδιστη, ένα κόμμα.
Τόσο μικρό.
Τόσο απλό.
Τόσο αντίθετο απ' το ασήμαντο ρεαλιστικό.
Ένας ολόκληρος φανταστικός κόσμος και όλος συσσωρεύεται σ' αυτή τη λεπτομέρεια, ένα κόμμα.
Τόσοι πολλοί τρόποι, μια ανάσα.
Αυτό είναι που θαυμάζω.

Ακριβέ μου


Μονάκριβε μου,


ένα να πω.


Μη γίνεις θύμα ποτέ.
Γιατί θα γίνεις και θύτης.


Θύτης μη γίνεις.

Ύμνος στη μουσική

Μουσική στο μυαλό μου
μια νυχιά στη μαύρη εικόνα της ρουτίνας μου
Ήχος κομματιασμένων ελπίδων
παραφωνία μιας καλόστρωτης ευτυχίας
Επαναλήψεις των ρυθμών
σαν χτύποι της καρδιάς μου
Οι άνεμοι της νότας
σαν τα μεσημέρια της ψυχής μου
Τίποτα σ'αυτόν τον κόσμο δεν είναι
όπως οι διακαείς μου πόθοι σχεδιασμένοι
πάνω στις φωνές τους.
Ίσως μια μέρα καταλάβουμε πως αυτή
είναι ο ήλιος της ψυχής μας,
η ανάμνηση των ονείρων μας,
η λύτρωση του δικού μας κυνηγητού.
Ίσως, λέω ίσως, επιτέλους αντιληφθούμε
πως αυτή είναι η κόνξα μας
στο ατράνταχτο ύφος των μεγάλων.